Kırık

Kontrol elinde tuttuğum tek şeydi uzun zamandır,asla delirmeyeceğimi sanırdım o oldukça,çoğu zaman deli taklidi yapıp yine bilincinde olmak çarpıklığın oldukça can sıkıcıydı.Uzun zamandır.
 Gördüm ki ya da farkına vardım ki çoktan vedalaşmışız habersiz ,yüzümüze bakmazken kimileri kimileri daha ayrıcalıklı sofrasında kurtlarımın.Öyle ki ellerini tuttuğunda farkettim.Dönüp gittikleri yer solup gittikleri yer.
  İşine gelirken bu durum kimilerinin, acı çekerek ulaşılır kılmış o rahatlığı .Acının ve rahatlığın bu denli içice olabileceği kimin aklına gelirdi? Huzur bu kadar acıyı hakediyorsa epey suç işlemiş olmalı..
İçinde barınıyor hastalıklarım.
  Şimdi her şey en başa dönüyorken bıraktığı yerde kalıyorsa yaşananlar ,ve halim yoksa küçük avuntulara çoğu zaman anlamsız yüksüz ve zaman geçmişse üzerinden değil de yanından her seferinde..
  Çok kırık.

Aklımda Güzel Hikayeler

Aklımda güzel hikayeler,anlatabildiğim.Gözümü her kapatışımda suların üzerimden boşalıverdiği,bir türlü ıslanamadığım altında.Kuruysa hala evlerin çatıları diye..
  Günler değil aylar çabuk geçiyor,sanki hep aynı gündeymişiz de birden aylar geçiyormuş gibi,hatta bazen seneler bile.Onlar bile günlerden daha hızlı ..Neyse ki bugün bir teyzemiz bana 21 var mısın sen? dedi,bilemiyorum belki de doktor sırası bekleyenler olarak görevimizdi birbirimize moral vermek.Gerçi ben pek konuşmadım o sürekli konuştu konuştu ,sevmiş beni üstelik,ben de sevebilseydim keşke.Gözümde büyütüyor muyum bu sevgi olayını artık şüpheleniyorum.Sevgi daha basit olmalı,sevilince sever insan.Mantıklı,ama ben mantıklı şeylerle pek ilgilenmiyorum.
Kalp atışlarımı dinlediğinde bugün doktor sorun yok dedi,nasıl doktor bu böyle,kalbim gayet iyiymiş,hah! 
Küçükken defter aralarına çizdiğimiz kalplere benziyor mu diye hep merak etmişimdir,göremedikçe de daha bir değerli sanki.Oysaki hem öldürüyor hem yaşatıyor.Hem içinde hem daha içinde.
  Evde de böyle asabi misin sorusu geldi sonra,ben sakin sakin oturmuşken o kocaman deri koltuğa.Mükemmelliyetçi birazda..hmm şey ben iç hastalıkları uzmanına gelmedim mi? Sanırım kalbimin şekli defterimdekilerden çok farklı.Olabildiğine keskin köşeleri var üstelik.
 İyi olacak bazı şeyler hissediyorum,insan fazla güvenmemeli hislerine aldığım derslere göre ama bu kez başka şansım yok sanırım.Şansa da inanmam gerçi,ama uğurlu sayılarım var mesela.Fala inanmayıp fal baktırmak gibi,inanmak istemedikçe ikna olmanın sıkıntısı.
   Yaşamak istemedikçe karşına çıkan rengarenk balonlar gibi,uçamıyor da üstelik..birini kaybederken bulduğun bir diğeri.İşe aramıyor isteksizliğin o burda oldukça,yine uzatıyorsun ellerini yine uzatıyorum..

Cennetimden..

Asla bir renk olamayacak insanlar tanıyorum,hep soluk,hep teninin içinden.Olabildiğince uzaklaşmış dokunulan yerlerine,olabildiğine kat çıkmış kendinden,cennetine ulaşır mı bilinmez.Cenneti burda olmamaksa sadece,ihtimali artan olasılıklar arzuladığı.
  Asla anlatamam cümlelerle dediğinde eksik olan ne diye sordum.Kendimden izler..Her zaman ''ezgi''leri olmalı yanağının köşesine konar gibi gamzeleri.Ben en çok sağ yanağımdakini seviyorum.Seviyorum mu dedim,bir anlık göze batışlar.
 Diyor ki,yeterli olacak mı? Hep daha fazla,hep daha fazla..Bazen hala kimilerine inanıyorum,aranızdan sıyırıyorum.Sonra ekmeğime bakıyorum? Nedir bu derece çekici kılan diye sorduklarında üstünde yağın yeterli olmayacağını düşünerek bala buluyorum diyorum hepsini.Balı sever misin? Muhtemelen bir süre.Sonra daha tatlıları olabilir mi diye merak eder misin,eminim,'adına'.
 Hala umudumu yitirmiş olmamam bence tamamen insanın aklını yitirmemek için devreye soktuğu bir takım savunma mekanizmaları.Hepsine müteşekkirim,ama diyorum ki yeterli olacaktır bir gün.Bir gün geleceksin...

İncelikler Yüzünden

İyi gün dostları iyi zamanları geride bırakırken,pek mutlulardı ağızları kulaklarında.Yoo hayır kulakları pek iyi duymuyor ağızlarından çıkanı özellikle hiç.
  Gelelim şu sevgi dolu yüreklerinize,ne de çok seviyorsunuz gözlerim doluyor.Doluyor ve sonra boşalıyor aniden,havalar bu ara hep bulutlu.Destekleriniz ve adıma çektiğiniz acılarınız ne büyükmüş altında eziliyorum,bir bakıma eziyorsunuz beni,''lafta''. Kelimeleri güzel kullanıyorsunuz,üstelik uçlarına da zehirli karışımlarınızdan sürmeyi unutmuyorsunuz.Zehir tüm mesafelerin en büyük destekçisi.Şöyle düşünün bir de ,ya da vazgeçtim düşünmeyin.Sonra senin için ne kadar çok düşündüm diye de vicdan azabı çektirir misiniz? Bunu daha önce yapmıştınız,daha farklı bir eylem bulma zamanı,adınıza üzülüyorum.
  Hep incelikler yüzünden diyorlar,bizim ki pek inceldi,inceldiği yerden kopsun diyenler de var elbet.Kopmuyor vesselam ,dürüstçe yaralıyor ve takdir bekliyor.Dürüstlük bu zamanda zor zanaat.
  Hadi yanı başıma gelin şimdi,yanı başımda beklerken yüzümü hatırlamaya çalışın ,elimden tutmak ne kelime ellerinizi arkanıza bağlayın bağlayın ki gururunuzun tek zerresine dokunulmasın.Dokunmam,yanı başımda bekleyin...

Bencildim

Bencil..Ne kadar bencilmişim yeni farkedemiyorum.Düşününce gördüm ki düşünmediğim zaman daha çabuk anlayabiliyorum sanıltıları.Karşıma geçmiş suçlamalarda bulunuyorsa bazıları ve ben de inanıyorsam ,inanıyorsam bencil olabileceğime zaman zaman..Bu bir hayal kırıklığı mıdır,kırılganlığı mıdır?
  Beklentilerini karşılamadığın an umurunda olamayacak kadar sıradanlaşabilirken gözlerinde,tek bir soru dahi duyamazsın ağızlarından.. Beklentileri bekleyenler bencilliği nasıl bu kadar dışlamışlardır ve senin adına bu derece yakıştırmışlardır.Görünüşe bakılırsa onlarda hoş durmayan kıyafetler bizim üzerimizde ne de güzel durmuştur.
  Ne kadar bencilmişim yeni farkedemiyorum.Nasıl mışım? bilemiyorum,bence siz de bilmeyin diyemiyorum.
  Duyacaklarınız duyduklarınızdan farklı olmayacak hiç bir zaman diyemiyorum.
  Şimdi suçlayın ama arkanızı dönüp gitmeyin diyemiyorum.
  Yalın ayak yürüdüm sizin olmadığınız yollarda ,bencildim.

''Sesim öyle yüksekti ki kendim bile inandım''

Kendimi iyi hissediyormuşum,öyle dediler.Öyle dedi.Her akşam düzenli aldığım iyi olma hali bugün işe yaramadı mı? Ağlarken bile içim acımıyor artık.
  Uzun zamandır olmasını istediğim tutulma gerçekleşti tam da burada.Kapatmış üstünü benlerin,bolca meymenetsiz gülüş.Her akşam düzenli..
  Asıl korkutan şu ki zamanını tahmin edemediğim geçici bilinç kayıpları ellerimdeki.Hani aynada kendini görür de bir an başkasını görmüş gibi olursun ya ben de hep böyle.Orada mısın? Orada mıyım?
  En ağır sözleri işitmeye hazırmışım ,akarken hassaslıklar dışımdan içine,tek bir tebessüm yokken yüzümde.
  Konuşurken kelimelerin gelişini hissediyormuşçasına sakindi harfler.Her şeyin farkında olup farkedememek değildi beni korkutan,gün gelir de sesimi özlersem diye..Tam da burada,her akşam düzenli..

Sen Üzülme Ben Varım.

İnsan yalnız kalmayadursun, haksızlık mı demeliyim yoksa bilmiyorum.Haksızlığın ucu bana dokunacak,o halde ucunu devrediyorum bana bu kadarı fazla.Aylarca görmesem yüzünü ilk günkü gibi hatırlarım o denli nedensiz ısrarları.Şimdi durmuş düşünüyorum,aynı cümleler farklı kişilere kuruluyorsa duygular da aynı kalabilir mi?Kalamıyorsa nereye saklanır onca yük ve sonrasında nasıl başka birinin alması beklenir.İnanmıyorum hiçbirinize.
  Hayatta tanınabilecek en dürüst insanın bile vicdanından bir parçasını kaybettiğini gördüğümde sonrasına bakmadım bile.Sonrası hiç olmadı.Sonrası benimle yersiz.
 Şimdi diyeceksin ki sayfalarca süslenmiş söz yazabilirim burada,sonrasında kime gideceğinin ne önemi var ?Önemli olan gitmesi,o duygu hep içindeydi en başından ve en sonundan.Prensese inat prense dönüşmeyen kurbağanın hikayesi.
  Artık ben varım derken ne kadar yokmuşlara varlık sıfatı verip nicelerine haksızlık etmişiz bilmiyorum.İnsan yalnız kalmayadursun.Dursun..